Om de volledige inhoud van deze website te bekijken heeft u de nieuwste Adobe Flash Player nodig en dient u de optie javascript ondersteuning aan te hebben staan.
Karin Bloemen
Filmpianist Kevin Toma vroeg Karin: “Waar ben je tijdens een voorstelling het meeste bang voor?”Eigenlijk ben ik het bangst om ter plekke ziek te worden. Of dat je je stem kwijt raakt door acute bronchitis en na de pauze niet verder kunt. Dat is wel het meest beangstigende, want wij gaan natuurlijk altijd te lang door. Je denkt “dat haal ik wel, dat haal ik wel”. Tot het dus misgaat.”
Theaterbezoek is voor Karin een combinatie van inspiratie en genieten – als ze geluk heeft. Na 26 jaar op het podium val je ten prooi aan beroepsdeformatie. “Je kijkt altijd vakmatig. Alleen als iemand héél goed is, ben ik alles kwijt en dan kan ik er echt van genieten. Zoals bij Plien en Bianca, toen moest ik zo onbedaarlijk lachen. Laatst had ik het bij Erik van Muiswinkel in zijn afscheidsvoorstelling. Toen dacht ik echt dat ik gék werd van geluk!”
Karin gaat graag naar het theater. Op haar verlanglijstje staan vooral cabaretiers. “Sara Kroos, Plien en Bianca, of een Hans Teeuwen of Diederik van Vleuten.” Theaterbezoek ‘voor de leut’ lukt af en toe ook. “Om mijn vakmanschap niet in de weg te zitten, ga ik ook wel eens naar ballet en klassieke muziek. Dat kan ik namelijk zelf niet, dus dat is lekker rustig,” grinnikt ze. “Heerlijk genieten van een kunstvorm zonder dat je tweede oog je in de weg zit. Dat zijn inspiratiebronnen die helemaal los staan van mijn kant in het vak en dus geniet je dubbel”.
Ze werkt graag vanuit persoonlijke ervaring. “Het klinkt altijd zo stoffig om te zeggen, maar mijn grootste inspiratiebron is het leven zelf. Dingen die je zelf voelt, ervaringen die je zelf hebt, stappen die je zelf zet en die je dan weer om kunt zetten naar een theatrale vorm”. Met een mooie term noemt ze dat 'emotioneel associatief theater'. “In plaats van maatschappelijk geëngageerd theater. Het gaat erom dat mensen zich kunnen identificeren met wat ik speel of zing of zeg.“ Na een kleine pauze: “En soms moet je wat jatten.” Met een lach: “Tja, als je naar New York gaat en je ziet een stuk, of een musical of een show, dan denk je weleens, wat GÁÁF! Dan haal je letterlijk je inspiratie uit anderen. Toen Absolutely Fabulous van French & Saunders op tv kwam dacht ik: “ik hou op - hier kan ik nooit meer overheen”.”
Over de foto bij het interview: “Het is een beeldje dat ik in een workshop zelf beschilderd heb. En nou, dát is een dingetje…” Het geeft een kant van haarzelf weer die ze eigenlijk helemaal niet kende. “Mijn zusje heeft de Rietveld gedaan, die kan wel schilderen, maar ik niet. Maar ik was me toch een partij trots toen het af was! Helemaal gaaf.” En ook al is het anders, toch lijkt het wel op theater maken. “Het is iets héél anders, maar je moet het doen met dezelfde hartstocht, precisie, passie, gevoel voor stijl. En je moet alles durven toelaten.”
Klik hier voor de vraag van Karin aan Johan Simons.
te zien in: Absobloodylutely bloemiliciously fanf*ckintastic
tipt: Diederik van Vleuten
