Brabants Dagblad, 19 november 2010

Rijke vrouw koopt een zwarte man

door Joost Goutziers

TILBURG - Actrice Manja Topper van theatergezelschap Dood Paard stond aan de basis van de voorstelling Freetown. Ze zag de film Vers le Sud over drie Westerse vrouwen die in een resort in Haïti met hun dikke portemonnee op jacht gaan naar donkere mannen en klopte aan bij toneelschrijver Rob de Graaf. Die schreef Freetown, een stuk met hetzelfde thema, maar in een andere omgeving. Het kreeg landelijk uitstekende kritieken en is volgende week vrijdag te zien in De NWE Vorst.

Topper: "De voorstelling gaat over drie vrouwen die het uitstekend voor elkaar hebben: goede carrière, een sociaal leven. Ze hebben alleen geen man. Zoals mannen voor prostitutie naar Thailand reizen, zo gaan zij naar een resort in Afrika. Twee vrouwen kwamen er eerder, de derde is er voor de eerste maal. We geven in de voorstelling geen oordeel, maar het gaat voor mij ook over vrijheid, ruimte nemen en hulpeloosheid. Deze vrouwen hebben geld en daardoor macht. Maar het zijn ook typisch vrouwen: de een raakt verliefd en wil een verblijfsvergunning regelen en de derde lukt het maar niet om een relatie aan te knopen."

Auteur De Graaf maakte een kale, genadeloze tekst. Het stuk geeft het publiek de ruimte na te denken over hoe het zelf in zo'n situatie zou reageren. Een van de vrouwen komt buiten de poorten van het resort en brengt verhalen over armoede de voorstelling in. "De tekst is grappig, scherp en schrijnend", zegt Topper. En natuurlijk ontstaan er wrijvingen: de gebeurtenissen worden belicht vanuit verschillende standpunten. Het thema sekstoerisme was eerder ook al op het podium te zien bij NTGent in de voorstelling 'Platform'. Dat stuk, gebaseerd op de roman van Michel Houellebecq, beschreef een reisorganisatie die seksvakanties aanbiedt in Thailand.

Op het toneel staan witte tuinstoelen. Verder ligt de vloer bezaaid met blikjes. Het roept een beeld op van overmatige consumptie en een doorgeslagen afvalmaatschappij. Topper: "We hopen dat het publiek zelf associaties bedenkt. Het is afval, maar het toneelbeeld doet ook denken aan confetti."

De duizenden blikjes maken het voor de actrices moeilijk om te spelen. "Het is een beperking, maar het levert ook mogelijkheden op", zegt Topper. "Het geluid is oorverdovend en de blikjes zijn glibberig. Lopen is risicovol, waardoor we de bewegingen moeten controleren."