• Klik hier voor het artikel van Griet Op de Beeck in De Morgen, dat aangeeft waarom u verwachtingsvol moet uitkijken naar Monkey Sandwich.
• De Telegraaf, 7 januari 2011 (interview met Wim Vandekeybus door Astrid van Leeuwen)

‘Broodje aap’ fascinerende trip

‘Monkey Sandwich’, de nieuwe productie van Wim Vandekeybus, is nu eens niet een explosieve volbloedchoreografie mét film zoals we die van de Vlaming gewend zijn. Dit keer voert film de boventoon, met één jonge, naakte live performer als tegenspeler en oorsprong. (…) Toen het Schauspielhaus in Keulen hem vroeg een stuk te regisseren, en hij daarvoor geen tijd had, zei hij: “Maar ik ben momenteel bezig met een ‘film performance’ en kan wel langskomen om een paar scènes bij jullie op te nemen.” Zo ontstond het eerste deel van ‘Monkey Sandwich’, waarin een Britse theaterregisseur (magnifiek gespeeld door Jerry Killick) de Duitse acteurs dwingt vooral écht te zijn. Échte emoties te tonen, hun tegenspelers écht te verslinden. “Hij is een man die worstelt met de valsheid van het theater. Wat moet hij doen om daar bovenuit te stijgen: het onmogelijke van zijn acteurs vragen, hen imponeren met sterke verhalen?” Jerry is, erkent Vandekeybus, “een beetje een reïncarnatie van mijzelf”. (…) De ervaringen van Jerry als theaterregisseur dienen daarbij slechts als een achtergrond, een verleden. Het gaat om wat daarna gebeurt. “Zat van de nepwereld van het theater, besluit Jerry vanuit idealisme een dorp te stichten, waartoe hij onder meer van twee rivieren één wil maken. Maar dat loopt helemaal mis: het dorp wordt overspoeld en daarbij vallen veel slachtoffers, onder wie Jerry’s vrouw en ongeboren kind. Het derde deel van de voorstelling gaat over zijn wroeging, over het onbewuste dat aan hem knaagt, over visioenen wie zijn kind had kúnnen zijn.” (…)

Het mooie van film vindt Vandekeybus dat je een ander universum kunt betreden. “Totaal surrealistisch een angstdroom kunt verbeelden, maar ook heel realistisch een jachtpartij. De gebeurtenissen in het tweede filmdeel zijn echt: het gaat over sterven, het sterfelijke, het zoeken naar zingeving, thema’s die ook in het eerste deel spelen, maar dan op een onechte manier.” (…) Sterke verhalen, broodjeaapverhalen: ze spelen een essentiële rol in ‘Monkey Sandwich’ en maken de voorstelling tot een fascinerende, soms aangrijpende trip.