Afdwalende gedachten worden tot de orde geroepen door prachtige miniatuurtjes. Vooral als Wubbes stijl heel direct vermengd wordt met de kortademige nervositeit van Goeckes idioom.

Wubbe en Goecke zijn niet in de valkuil gestapt een portret te maken, maar lieten zich inspireren door Warhols ambivalente karakter dat in de songs tot leven komt: de afstandelijke vriend, aanjager en einzelgänger, het lieve monster. In hun danscollage vloeien de dansdelen van beider hand bijna ongemerkt in elkaar over. Soms breken de choreografen op elkaar in en dat werkt uitstekend.

Hun samenwerking lag helemaal niet zo voor de hand. [...] Water en vuur zou je denken – en dat is ook zo – maar de stoom die dat oplevert is verkwikkend als een Turks bad.

Succes bij voorbaat: een dansvoorstelling op geweldige muziek, gemaakt door legendarische musici, over een legendarisch onderwerp. (...)

Langzamerhand echter zuigt Songs for Drella je toch mee. Word je doordrongen van de sfeer die vooral zachtmoedig, respectvol, melancholisch is. (...) Wat erg goed werkt zijn de vermenigvuldigingen (...) De overgangen tussen scènes en songs zijn inventief en soepel.

Het zien samensmelten van twee zo uiteenlopende persoonlijkheden in één dans is ontroerend en zegt veel over Andy Warhol, maar nog meer over Scapino’s eigen kunstenaars. Cinderella en Dracula zullen wel trots zijn.

Het Scapino Ballet brengt geen ode aan drie iconen, maar een eigen kunstwerk dat je soms doet vergeten adem te halen.