Een spannende keuze voor een voorstelling die zich richt op toeschouwers vanaf dertien jaar. Net als Artemis eerder Emily Brontës Woeste Hoogten omvormde tot uitdagend theater voor jongeren, slaagt het gezelschap uit Den Bosch er nu opnieuw in een tekst voor volwassenen te ontsluiten voor een jong publiek. Belangrijkste constante daarbij is actrice Alejandra Theus, die als geen ander de taal van jongeren begrijpt.

De monoloog waarin zij uitvaart tegen haar dienstbode en zichzelf een glorieuze toekomst voorspiegelt, vormt het hoogtepunt van de voorstelling.

Met deze uitstekende cast toon De Sutter aan dat je voor goed jongerentheater geen concessies hoeft te doen aan je publiek.

Het is noemenswaardig dat De Sutter het originele stuk heeft behouden en het niet heeft bewerkt tot een makkelijk verteerbare jongerenvoorstelling. Deze keuze wordt beloond want het relatief jonge publiek in de zaal voelt zich serieus genomen en zit op het puntje van haar stoel. 


Alejandra Theus als freule Julie lijkt van haar tekst los te komen. Zonder enige moeite speelt ze de verleidelijke dame die haar pijlen niet voor niets op een simpele knecht afschiet, maar ook haar ijzige momenten, haar hulpeloze momenten, en de momenten van intense overgave weet zij moeiteloos te raken.

De muziek die de twee jonge muzikanten voortbrengen maakt de tekst spannend, als bij een goede thriller, en geeft precies daar waar nodig is een extra laag. Vervolgens zijn de stiltes die daar op volgen indringender dan ooit en bevatten een enorme intensiteit. Een mooie vondst van De Sutter, die de muziek duidelijk heeft gebruikt als ‘sausje’ voor de soms zware tekst.

Deze magische midzomernacht-sferen van Theater Artemis zijn zeer aan te raden. 
Een duister, maar prachtig sprookje.

Negentiende-eeuwse passie, hedendaags theater.

Alejandra Theus als de door emotie en passie opgezweepte vrouw: het werkte al voortreffelijk in het bekroonde Artemisstuk Woeste hoogten, rusteloze zielen en het is opnieuw raak. Door de momenten van bandeloze passie en verdriet slim af te wisselen met een meer ingehouden acteerwerk, zet ze een Julie van vlees en bloed neer, die je als toeschouwer doet zwalpen tussen walging ( "Nu moet je mijn schoen kussen!") en begrip.

Degand als huisknecht lijkt met zijn robuuste uiterlijk zo weggelopen uit een Permekeschilderij, maar voegt daar met zijn onderkoeld en haast afgemeten spel nog zoveel aan toe. 

Artemis zoomt snel in op wat dit naturalistische drama tijdloos maakt: een flirt tussen hoog en laag kantelt in een strijd tussen man en vrouw. Degand en Theus spelen het als vissen in het water, daarna als kemphanen op het droge. Misschien is dat wel het enige wat Strindberg vandaag nodig heeft: straffe acteurs, die het psychodrama uitbenen tot de kern van wat mensen elkaar aandoen.

Met passie en kracht in het acteerwerk en de muziek houdt Theater Artemis het publiek geboeid tot het dramatische einde.