Kees Roorda schetst in rake dialogen de sociale en emotionele verhoudingen. Dat leidt tot vaak geestige scènes waarin de hypocrisie van sociale conventies fraai wordt blootgelegd.

Melk en Bloed houdt het midden tussen de verontrustende drama’s van Werner Schwab waarin de angst voor de ander steevast totaal escaleert en De eetclub van Saskia Noort.

Melk en Bloed is ook een curieus stuk met surrealistische elementen. Het lijkt een eenvoudige comedy maar onderhuids wordt er van alles aangeroerd.

Spil van het stuk is Camilla Siegertsz ... Ze is geloofwaardig van begin tot eind, ontroerend in haar naïviteit en grandioos in de manier waarop ze laveert tussen hoop en wanhoop.

‘In no time heeft schrijver/regisseur Kees Roorda een sfeer gecreëerd, die een fikse streep trekt door de romantiek van het plattelandsleven. Niet door een negatieve kijk, maar door het aanstippen van verwachtingspatronen en daarmee samenhangende oordelen. Haast ongemerkt.’ […]

‘Met een mengeling van echt en onecht, van kunstmatig en realistisch, van clichés en onverwachte wendingen zorgt Roorda dat je je steeds realiseert dat je naar toneel kijkt, en intussen zet juist dat je verbeelding aan het werk. Er is geen ontkomen aan. Met open ogen tuimel je de diepere lagen van de ziel in en voor je het weet zit je middenin een drama van thrillerachtige proporties.’ […]

 ‘Het spannende van Melk en Bloed is dat die ontsporing zich vooral in het hoofd van de toeschouwer nestelt.’

‘Sterkste troef van Melk en Bloed zijn derhalve de zes acteurs […] Met een mooi verkrampte Hylke van Sprundel als Peter, een laconiek-cynische Angelique de Bruijne als jeugdvriendin Astrid en een knap tegen de karikatuur aan spelende Heidi Arts als de kampbewoonster. Maar de voorstelling wordt gedragen door Camilla Siegertsz die van Josella een even grappige als deerniswekkende vrouw in de war maakt.’ […]

‘Wat je Roorda moet nageven is dat hij vaardige, vlotte dialogen schrijft. Vooral het gekissebis tussen de echtelieden is vaak raak getroffen.‘