Belang van muziek - Ann Van den Broek

Ann Van den Broek is een kind van de jaren ’80.  Ze was fan van Prince, luisterde naar Frank Zappa, bewonderde Marianne Faithfull, keek op naar PJ Harvey. Haar muzieksmaak was divers: pittige punk, groovy grunge en bezonken blues altijd met een anarchistisch randje. Nick Cave was en is de artiest voor wie ze een grote affiniteit ontwikkelde. Zijn songs en lyrics vormen een belangrijke inspiratiebron voor haar werk. In I SOLO MENT, We Solo Men, Q61 en Pushing The Wheel. Zijn songs zorgen voor een spannend contrast met de vervreemdende soundscapes die voor haar voorstellingen worden gecreëerd.

De laatste jaren werkte Ann intensief samen met componist Arne Van Dongen, maar ook Gregory Frateur (van de Belgische band Dez Mona) en Nicolas Rombouts groeiden in The Red Piece, The Black Piece en Accusations uit tot inspirerende artistieke partners op vlak van muziek, sound, klankeffecten en zang. De muziek van haar voorstellingen ontwikkelde zich van soundscape tot live sound dat door ‘het lichaam in beweging’ wordt geproduceerd, al dan niet versterkt door een contactmicrofoon. In The Black Piece (2014) ontstond zo voor het eerst een homogene mix van een vooropgenomen compositie én klanken die live met het lichaam en props geproduceerd werden.  

Ann is meer en meer geïnspireerd door de talloze mogelijkheden die de mix van beweging en sound met zich meebrengt. Samen met componist Nicolas Rombouts en video- en lichtontwerper Bernie van Velzen creëerde Ann voor haar recente stuk Accusations een transmediale installatie die live gemanipuleerd wordt. Een zogenaamde human loop machine met de performers als dirigenten. Beweging componeert geluid en geluid regisseert beweging met videocamera’s als getuigen.Waarom zou een dansvoorstelling geen live concert kunnen zijn?