Terug

Schweigman& & Calefax Kwintet

Val

do 26 sep 2019 20:30 tot 21:30  |  Koninklijke drukkerij Em. de Jongzaal

Vallen, we doen het niet graag. Wie valt, is kwetsbaar. In onze maatschappij kijken we liever naar de stijgende lijn: altijd hoger, verder, sneller, meer. Maar hoort vallen niet gewoon bij het leven? Water verdampt, stijgt op en valt terug als regen; een mens leert en leeft met vallen en opstaan. Waar blijft onze creativiteit als we geen sprong in het diepe meer durven wagen? Val is een muzikale ode aan het vallen, waarbij we onze angst recht in de ogen kijken.

Schweigman& weet al zestien jaar een universele, menselijke snaar te raken, zowel op locatie als in de theaters. Het gezelschap van Boukje Schweigman staat bekend om haar unieke theatertaal: als bezoeker beland je in een woordeloos universum waar de zintuigen op scherp worden gezet. De ervaring is voor iedereen persoonlijk, maar zoals een journalist schreef: zelfs de stugste toeschouwer wordt geraakt.

De pers schreef over het werk van Boukje Schweigman:

Vrij Nederland: "Het theater van Boukje Schweigman zou voorgeschreven moeten worden. Wekelijks één avond op doktersrecept”
NRC ”Je valt van de ene in de andere verbazing”, 
Trouw: "Fantasie van toeschouwer draait overuren”
Volkskrant "Alles wat je hoort en ziet en daardoor ervaart is tot op de millimeter afgewogen”

Voor Val werkt het gezelschap samen met rietkwintet Calefax en componist Yannis Kyriakides. Net als de fysieke spelers gaan ook zij op zoek naar uitersten: het reiken naar ijle hoogtes en de diepe val omlaag, de laagste klanken in. www.schweigman.org

regie: Boukje Schweigman – compositie: Yannis Kyriakides - decor- en lichtontwerp: Theun Mosk – performers: Hidde Aans-Verkade, Erwin Dörr, Koen van der Heijden, Francesca Lazzeri en Goda Zukauskaite, muzikanten: Jelte Althuis, Ivar Berix, Oliver Boekhoorn, Raaf Hekkema en Alban Wesly

Schweigman& staat bekend om haar gave het publiek mee te nemen naar een poëtisch schemergebied, waar een spel met de theatercodes gespeeld wordt en de bezoeker wordt teruggeworpen op zichzelf. Het werk blijkt te confronteren maar geeft tegelijk troost, herkenning, zelfs joie de vivre. Waar dan ook wordt gespeeld, in het bos, op het water, tussen de windmolens of in de zaal, krijgt de verbeelding vrij spel; van Utrecht tot Teheran en van Shanghai tot Terschelling.

Calefax is een hechte formatie van vijf rietblazers die een grote passie delen. Al meer dan drie decennia houden ze in binnen– en buitenland een reputatie hoog op basis van virtuoos spel, briljante arrangementen en een frisse podiumpresentatie. Ze gelden als de uitvinders van een nieuw genre: het rietkwintet. Daarmee inspireren zij jonge blazers die overal in de wereld in hun voetsporen treden.

genre: toneel

inleiding

Om 19.45 vindt er een gratis inleiding plaats.

Recensies

Scenes

- >4,0 sterren
"Het licht van Theun Mosk is weer betoverend, de bewegingschoreografie adembenemend, de jazzy barokachtige muziek spannend en de prestaties van de spelers en muzikanten ongelofelijk."

Volkskrant

- >4,0 sterren
"Val zit vol magische beelden, versterkt door een uitgekiend lichtspel."

Een danser die metersdiep valt (…), dat beneemt het publiek wel even de adem.

Theatermaker Boukje Schweigman creëert een pure 'Bouk': een hypergeconcentreerd, sober universum met de focus op één beweging. Na de draai, wervel, zweep en hoek, nu de val. De vijf performers krijgen ruggensteun van vijf musici: de ervaren blazers van Calefax. In vijf nissen van licht worden ook zij prachtig uit het duister gesneden.

Theaterkrant

-
"Betovering en huiver op de rand van de afgrond."

Trouw

-
"Goed gelukt én fascinerend om te zien is de fysieke participatie van de Calefaxers aan de voorstelling. Je gelooft je ogen niet (…)."

De beeldtaal werkt direct op je zintuigen en roept – typisch Schweigman – filosofische vragen op. Biedt vallen, loskomen van de aarde, niet de ultieme vrijheid? Zo maakt Schweigman als ‘koningin van het ervaringstheater’, in essentieel partnerschap met licht- en decorontwerper Theun Mosk, ook poëzie van zoiets simpels als een val.

NRC

-
"Armen graaien, lichamen strekken zich uit, krimpen ineen en draaien om hun as. Wonderwel gaat er iets heel geruststellends van uit."

Telegraaf

-
"Een aanmoediging in loslaten"

Er zitten nogal wat mensen vast in hun hoofd. Het lijkt wel of we, aangejaagd door onze mobiele telefoons, steeds verder van ons gevoel verwijderd raken. Dan kun je natuurlijk een cursus mindfulness gaan volgen en een rozijn aan alle kanten bestuderen voordat je die in je mond stopt, maar even effectief is misschien wel een bezoekje aan een voorstelling van Boukje Schweigman. (…) We willen tegenwoordig altijd hoger, verder, sneller en meer. Wat dat betreft legt Boukje Schweigman hier intuïtief toch weer de vinger op de zere plek. Want mogen we in deze maakbare samenleving eigenlijk nog wel vallen? Waarom zijn we daar zo bang voor? Hoort het niet gewoon bij het leven? En wat gebeurt er als we inderdaad loslaten en ons laten vallen? Schweigman heeft de vijf spelers van ‘Val’ in ieder geval zo ver gekregen om zich in de diepte te storten. Doe dit thuis vooral niet na. Maar symbolisch gezien helpt deze aanmoediging in loslaten ons misschien wel degelijk.

bekijk recensies (6)