Please don’t make love to me, I’m exhausted

Please don’t make love to me, I’m exhausted is een humoristische en ontroerende trip vol herkenning en vervreemding. In intieme, tragikomische scènes volgen we personages die halsstarrig blijven zoeken naar kleine momenten van geluk. Een clown vouwt ballonhondjes tijdens een eindeloos verhoor, een zeemeerman sleept zich uitgedroogd voort op zoek naar zijn laatste druppels, en twee stand-up comedians proberen wanhopig een publiek te raken dat niet wil lachen.

Elk op hun eigen manier klampen ze zich vast aan hoop in een wereld die in brand staat. Steeds weer klinkt dezelfde vraag: hoe ga je verder als alles om je heen op zijn grondvesten davert?

in de pers

“Hun werk is visueel verbluffend; filmisch zonder camera en poëtisch zonder woorden.” - Het Cultuurfonds, bij uitreiking van het Wim Bary Stipendium (2025)

"Acrobatiek, clownerie, dans, zelfs heuse pantomime (zaliger gedachtenis) komen voorbij, en alles op hetzelfde hoge niveau door deze twee aartsperformers uit de onvolprezen Nederlandse mime-stal." - De Theaterkrant - Keuze van de Criticus

over DeRonde/Deroo
DeRonde/Deroo, Tom de Ronde (28) en Nick Deroo (36), maakt filmisch, fysiek, acrobatisch theater. Als kijker word je ondergedompeld in surreële, absurdistische droomwerelden met eigen regels en wetten. Het lichaam is altijd hun vertrekpunt. Ze zoeken voortdurend naar de (on)mogelijkheden van het lichaam om tot een poëtische en onvoorspelbare zeggingskracht te komen.

In 2025 ontving DeRonde/Deroo het Wim Bary Stipendium van het Cultuurfonds, een prijs voor hun veelbelovende oeuvre. Ook hun jeugdvoorstelling Hou Vast (2026) werd lovend ontvangen: de voorstelling kreeg vier sterren in de Volkskrant en werd uitgeroepen tot Keuze van de Criticus in de Theaterkrant. Hun locatievoorstelling It really hurts when your head hits the concrete speelde meer dan 200 keer in binnen- en buitenland en kreeg meerdere prijzen en lovende recensies.