Happy Days

In een zandheuvel op een braakliggend terrein zit Winnie tot haar middel ingegraven. Een harde bel wekt haar en ze begint onverwoestbaar optimistisch aan de dag. Ze praat, voert haar ochtendroutine uit en haalt haar spulletjes uit een kleine tas: een lippenstift, een tandenborstel, een revolver. Haar man Willie scharrelt zwijgzaam om haar heen. Elke minimale reactie van hem is aanleiding voor uitbundige vreugde. Door te blijven praten probeert Winnie het verstrijken van de tijd en het naderende einde te bezweren.

Happy Days wordt een indringende reflectie op leven in crisistijd. Wat betekent hoop als zekerheden verdwijnen? Wat blijft er over als zelfs taal begint te wankelen?

beroemd en raadselachtig
In Happy Days (1961) toont Samuel Beckett een mens die weigert toe te geven aan verval en stilstand. Terwijl de wereld om haar heen langzaam afbrokkelt, blijft Winnie spreken: praten als overlevingsstrategie, als bezwering tegen de tijd. Ze klampt zich vast aan haar dagelijkse routines en kleine rituelen. Het toneelstuk is even gruwelijk als grappig, absurdistisch en ontroerend tegelijk: een reflectie op hoop en volharding in tijden van onzekerheid. In het tweede deel steekt alleen haar hoofd nog boven het zand uit, maar haar optimisme is onverwoestbaar.

Met een scherp oog voor het absurde én het menselijke laat Dood Paard met deze voorstelling zien hoe mensen blijven doorgaan, zich mooi maken, flirten en optimistisch volhouden - tegen beter weten in. Gruwelijk, grappig en confronterend actueel.

op locatie
Voor deze voorstelling zochten we naar het perfecte decor in de buitenlucht: een desolaat gebied waar actrice Manja Topper avond na avond in haar berg zand zal kruipen. Deze locatie vonden wij op het terrein van De Faam, waar een nieuw stuk stad gebouwd wordt. Het belooft een unieke ervaring te worden, want Dood Paard speelt Happy Days alleen op locatie in Amsterdam, Alkmaar en Breda. 

Beckett kan ook buiten
Voor ons magazine blik spraken wij met actrice Manja Topper, die de hoofdpersoon Winnie in dit stuk van Beckett vertolkt. Het stuk gaat over dwangmatig optimisme in een uitzichtloze situatie, en raakt volgens Topper aan een actuele vraag: hoe houd je hoop als alles, zelfs de taal, uit elkaar valt? Lees het artikel hier.